6 Şubat, bu toprakların hafızasına kazınmış bir tarih; takvim yapraklarında değil, yıkılan evlerin gölgesinde, yarım kalan hayatların sessizliğinde duruyor.
Aradan üç yıl geçti. Zaman aktı, mevsimler değişti ama bazı acılar takvimle ölçülmedi; kalpte kaldı.
Üç yıl… Kimi için hâlâ aynı gece, kimi için yaralarını sarmaya çalıştığı uzun bir yolculuk. O gece kaybedilenler, yalnızca sayılardan ibaret değildi; yarım kalan cümleler, ertelenmiş hayaller, bir daha çalınmayacak kapılardı. Bugün geriye dönüp baktığımızda, sessizliğin içinden yükselen o ortak hafızayı hâlâ hissediyoruz.
Görünmeyen Ama Güçlü Adımlar
Bu üç yıl bize şunu öğretti: İyileşmek zaman ister. Şehirler yeniden inşa edilebilir ama insanın içindeki boşluk, sabırla ve anlayışla doluyor. Bir çocuğun yeniden okula başlaması, bir ailenin yeniden ev kurması, bir mahallenin yeniden sesle dolması… Bunların her biri, görünmeyen ama güçlü adımlar.
6 Şubat’tan sonra yalnızca binalar değil, düşünme biçimlerimiz de değişti. Güvenli yaşam, ortak sorumluluk, hazırlıklı olma bilinci daha fazla konuşulur oldu. Bu farkındalık, acının geride bıraktığı en önemli miraslardan biri. Çünkü hatırlamak, sadece geçmişe bakmak değil; geleceği daha sağlam kurma iradesidir.
Üçüncü Yılında 6 Şubat
Üçüncü yılında 6 Şubat, bizi hâlâ durup düşünmeye çağırıyor. Unutmadığımızı göstermek için yüksek sesle konuşmaya gerek yok; doğruyu yapmaya devam etmek yeterli. Daha bilinçli şehirler, daha duyarlı bir toplum ve daha güçlü bir dayanışma kültürü…
Bugün hâlâ kaybını ananlar var, hâlâ eksikleriyle yaşayanlar…
Ama aynı zamanda umudu büyüten, sessizce iyileşen, hayata yeniden tutunanlar da var. Bu ülkenin asıl gücü tam da burada yatıyor.
6 Şubat’ın üçüncü yılında, geriye bakarken sadece acıyı değil; gösterilen dayanışmayı, verilen emeği ve birlikte ayağa kalkma iradesini de hatırlamak gerekiyor. Çünkü bazı tarihler, yalnızca hatırlanmak için değil; daha iyisini yapmak için vardır.
Ve biz, üç yıl sonra hâlâ buradayız.
Hatırlayarak, öğrenerek ve iyileşerek…
