Osmaniye’de yaklaşık 6 yıl görev yapan ve Eskişehir Valiliğine atanan Vali Dr. Erdinç Yılmaz için düzenlenen veda gecesi, makamdan çok gönüllerde bırakılan izlerin konuşulduğu, duygu dolu anlara sahne oldu. Ve bir Ananın gurur gözyaşlarına şahit olduk…
“Başın olsa da yüksek,
Gözün enginde gerek,
Kibirle yürüyerek
Yolu incitme gönül.”
Ne güzel yazmış Osmaniye’mizin değerli şairi Bestami Yazgan hocam, “Kibirle yürüyerek, yolu incitme gönül...”
Makam Değil, İnsanlık İz Bırakır
İnsanı yücelten, bulunduğu makam değil; o makamdayken kimseyi incitmeden yürüyebilmesi değil midir? Asıl iz bırakanlar, ardında kırık gönüller değil, onarılmış kalpler bırakanlar değil midir?
Bazı isimler vardır; bir kentin takvimine değil, hafızasına yazılır. Görev süreleri biter, makamlar değişir; fakat geride kalan iz silinmez. Çünkü o iz, yapılan işlerden önce dokunulan hayatlardan, paylaşılan acılardan ve birlikte omuzlanan sorumluluklardan oluşur.
Duygu Dolu Bir Veda Gecesi
İşte dün akşam Osmaniye’mizde yaklaşık 6 yıl görev yaparak böylesine sevgi, dostluk ve güven dolu bir yürek bırakan, Eskişehir Valiliğine atanan Sayın Valimiz Dr. Erdinç Yılmaz onuruna düzenlenen gecede davetliler arasındaydım.
Programın başlamasıyla duygular zirveye çıkmış, Vali Erdinç Yılmaz’ın kürsüye çıkıp konuşmaya başlamasıyla birlikte de yüreklerde kabaran duygular yerini gözyaşlarına bırakmıştı.
Bir Ananın Gurur Gözyaşları
Vali Bey konuşmaya başladığında hemen karşımdaki masada gözü yaşlı, tam bir Anadolu insanı, kocaman yüreği olan bir ana vardı…
Kürsüden gelen her cümleyi dikkatle dinleyen ve dinlerken de yüreğindeki sevgiyi gözyaşlarına aktaran bir ana…
Genç yaşta eşini kaybetmiş ama geride kalan 10 evladına hem babalık hem analık yapmış kocaman yürekli bir ana…
Gururun ve Onurun Sessiz Tanığı
Oğlunun vatanına, milletine hizmetkârlığına şahit olan; görev yaptığı yerde halkın onu nasıl bağrına bastığını gören ve bu gururu yaşlı bedeninin her zerresinde hisseden bir ana…
Evladına duyulan sevginin yansıması olarak yanına gelinip, “Ne güzel bir evlat yetiştirmişsiniz Fadime Teyze…” denilerek saygıyla eli öpülen bir ana…
Bu ana ağlamasın da kim ağlasın, bu ana gururlanmasın da kim gururlansın…
Kürsüden Taşan Sevgi
O ana, oğlunun kürsüde anlattığı bir şehit anasının, “Ben seni oğlumun yerine koymuştum, gitme…” dediğine şahit olur da tutabilir mi gözyaşlarını…
O ana, oğlunun kürsüde anlattığı özel gereksinimli Fatma’nın, “Benim cennete götüreceğim insanlar var biliyor musun? Ben seni birinci sırada cennete götüreceğim, sen niye gidiyorsun?” dediğini duyarda, oğluna gösterilen bu sevgi karşısında gözyaşlarını saklayabilir mi…
Gururla Dökülen Gözyaşları
Evet Fadime Teyze, tabii ki ağlamalısın; ama onurla, ama gururla…
Babasız büyüttüğün o evladının yaptığı güzellikler karşısında yüreğindeki mutluluğu gözyaşlarınla akıtmalısın…
Osmaniye’den Onurlu Bir Veda
Ve siz Sayın Valim, ne güzel bir evlatsınız ki anacığınıza onur ve gurur gözyaşları döktürüyorsunuz…
Ve ne güzel bir insansınız ki Osmaniye’mizde çocuğundan gencine, yaşlısından özel gereksinimli vatandaşına kadar herkesin dualarıyla gidiyorsunuz…
Kibirle yürümeyen, yolu incitmeyen bir duruşla veda ediyorsunuz bu şehre…
Yolunuz açık olsun Sayın Valim…
Saygılarımla…
